Welk boek lees jij als je geen date hebt op Valentijn?

Eenzame Valentijn (2)

Februari. Rozenblaadjes en kaarslicht. Lieve woordjes en zigeunerorkestjes. Maneschijn en gefriemel onder de maretak. U raadt het al: Valentijn. De jaarlijkse hoogmis voor alle verliefde koppeltjes. Is er iets mooier dan Valentijn door te brengen met uw grote liefde? En toch: niet iedereen treft het grote geluk. Speciaal voor zij die geen date hebben op Valentijnsavond, richtte Leesmenu in allerijl een Eenzame Hartenbureau op met de allerbeste leestips om de eenzaamste avond van het jaar door te komen.

 

Lindsi: How to Eat Your Husband – Nathalie Young & Lamb to the Slaughter – Roald Dahl

Als je het mij vraagt is Valentijn de perfecte gelegenheid om minutieus gedetailleerde wraakplannen op te stellen voor diegene die u ooit uw hart hebben schade berokkend. Laat uw fantasie de vrije loop, wees creatief met moordwapens, steek er een paar plottwisten en nevenpersonages in om de spanning op te voeren en oefen naar hartenlust uw maniakale lach. Uw mentale voodoo pop kent namelijk geen grenzen. Inspiratie hiervoor vind je het natuurlijk in de Wereld der Letteren. Wanneer het op wraak op ploerterige echtgenoten komt, blijkt moord en eten een goede combo te zijn. Zoals Nathalie Young’s How to Eat Your Husband, waarbij een vrouw niet alleen haar man vermoordt, maar hem dan ook ook volledig verorberd. Ze is daarbij creatief in de voorbereiding van verschillende lichaamsdelen en houdt een notitieboekje met haar recepten bij. Een beetje zoals een lugubere Libelle bijlage. Of Lamb to the Slaughter, een van Roald Dahls kortverhalen. Twee politie-agenten onderzoeken de moord op een echtgenoot. Ze krabben zich in het haar over de zoektocht naar het moordwapen, die al snel het noodzakelijke stukje blijkt te zijn om hun puzzel op te lossen. Beleefd accepteren ze het aanbod van de weduwe om haar te vergezellen tijdens het avondeten en verorberen daarbij smakelijk een klaargemaakte lamsbout. Hetzelfde stuk vlees dat eerder – in bevroren toestand – onherroepelijke schade had toegericht. Revenge is a dish best served baked.

 

Timothy: Hartstocht op Sicilië – Kate Walker (of iets anders uit de Bouquet-reeks)

Wilt u liefde? Echte liefde? Kleverige, plakkerige, zeemzoetigere liefde? En passie? Vurige passie? Hartstochtelijke, allesverschroeiende passie? Ja? Dan bent u bij de bouquetreeks aan het juiste adres! Reeds decennialang staat deze serie garant voor vrachten liefdesverhalen. Het idee is altijd hetzelfde: boy meets girl, boy and girl fall in love, they go to bed, they fall out, they make up, marriage. Geef toe, wie wil op Valentijn nu niet dat het leven zo eenvoudig is? Wanneer ik vanavond dus helemaal alleen in de zetel kruip, neem ik enkele van die boekjes en lees ze allemaal na elkaar. Opwindende ontmoeting, Roekeloos verliefd, Ontvoerd in de woestijn… Keuze zat. En als ik klaar ben, voel ik me bevrijd, sta ik tevreden op. Ik krijg zelfs wat medelijden met al diegenen die nu bij het vale kaarslicht op restaurant zitten. Ik heb mijn overintoxicatie liefde echt wel weer voor een tijdje gehad.

 

Anouk: Daar zijn woorden voor – Toon Tellegen

Aangezien Valentijn vaak een dag is waarop romantische zielen in gepaard rijm divageren over lief en hartendief, doe ik die dag mijn uiterste best om knutselkaarten en facebookberichten met uitvoerige interpunctie te vermijden. Wanneer het me toch even te veel wordt, kan Toon Tellegens poëzie de fronsen uit mijn voorhoofd tijdelijk gladstrijken. Uit Daar zijn woorden voor (p. 184), een gedicht over de liefde:

 

Ze houden van elkaar,

maar plotseling schrikken ze op.

‘Moeten we niet ontwaken?’ vragen ze.

Ze kijken elkaar aan, ze weten het niet.

 

Ze draaien zich om,

houden voorbijgangers staande:

‘Moeten we ontwaken? Wat vindt u?’

 

Het wordt donker, de wind steekt op

en het begint zachtjes te regenen.

Ze hebben het koud,

ze gaan ergens schuilen,

slaan hun armen om elkaar heen.

Waarom, denken ze, waarom zegt er niemand nee?

 

Sofie: Carol Ann Duffy

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. En Valentijn zou daar geen uitzondering op mogen zijn. Bij Carol Ann Duffy ben je sowieso in goeie handen. Noem haar gerust de Beyoncé van de literatuur, “Run the World,” maar dan met meer kleren aan. Meer wol, minder geblaat. In haar bundel The World’s Wife laat ze zien dat al die machtige mannen eigenlijk maar kneusjes waren, door ons door de ogen van hun vrouwen te laten meegluren. Een van de meest hilarische passages is die waar Tiresias de rode vlag moet bovenhalen:

Then he started his period.

 

One week in bed.

Two doctors in.

Three painkillers four times a day.

 

And later

a letter

to the powers that be

demanding full-paid menstrual leave twelve weeks per year.

 

Het mag duidelijk zijn dat Duffy vrouwen niet naar krantenwinkels zal laten hollen om de nieuwste Flair (met kietelpluimpje!) in huis te halen, of de omzet van bloemenwinkels zal doen stijgen.

Alleen de boeren kunnen er wel bij varen. Want op Valentijn deelt ze uien rond:

 

Valentine

Not a red rose or a satin heart.

 

I give you an onion.

It is a moon wrapped in brown paper.

It promises light

like the careful undressing of love.

 

Here.

It will blind you with tears

like a lover.

It will make your reflection

a wobbling photo of grief.

 

I am trying to be truthful.

 

Not a cute card or a kissogram.

 

I give you an onion.

 

Its fierce kiss will stay on your lips,

possessive and faithful

as we are,

for as long as we are.

Take it.

Its platinum loops shrink to a wedding-ring,

if you like.

 

Lethal.

Its scent will cling to your fingers,

cling to your knife.

 

En je kan hem nog altijd in de spaghetti draaien. Die ui, welteverstaan. Kiss kiss.

 

 

 

© Afbeelding: Timothy

Written by