We zijn wat we lezen

kust

Er zijn er die zeggen dat we zijn wat we eten. Ze hebben vast gelijk. Nu, zo net na de feestdagen, ben ik een kaastaartje in cava-tenue. Eentje met frambozen en een sixpack van gedichten, dat wel, want lezen is eten, toch? En als a b is, dan zijn we wat we lezen (of ben ik nu de wetten van de logica aan het tarten?). Maar als we zijn wat we lezen – u voelt het vast al komen– wie ben ik dan (een vleugje existentiële angst is nooit misplaatst aan het begin van een nieuw jaar)?

Was ik een ander persoon geweest had ik als kind niet Roald Dahl verorberd maar Marc De Bel, had ik niet bijna elke zin van Toni Morrisons Beloved twee maal gelezen, had ik niet gedoken in absurde werelden (The Family Fang ) en donkere gedachten (ja, die van u, David Vann en Cormac McCarthy), en poëzieregels en kortverhalen gezopen als cava (om wat in de sfeer te blijven)?

Ongetwijfeld. Welk boek me het meest veranderd heeft? Welk boek me zonder twijfel beter, slechter, zorgzamer, bezorgder, liever, kwader, angstiger, meer mij heeft gemaakt?

Ik zal het u niet zeggen. Ik ben wat ik lees. En ik lees met mijn mond (hoofd en hart) wijd open.

(en verder: Weg met de dieetpraat! Lang leve de veelvraten! )

Written by