Poëtisch verhaal voor een nostalgisch hemelvaartweekend – ‘Twee meisjes’ door Siska Goeminne

girl-948250_1920

Als stadsinwoner zou je verwachten dat lentekriebels eerder beperkt in je leven aanwezig zijn. Ik weet niet of het de schreeuwende kinderen onder mijn raam waren of de warme regen wanneer ik naar het werk pendelde, maar de lente deed me, onverwachts ook dit jaar, heel levendig denken aan een zekere verschroeiende zomerdag, zo’n vijftien jaar geleden, waarop ik, gekruld over een ergonomische zitbal, een beschimmeld boek zat te lezen dat mijn moeder wanhopig met chemische middelen had proberen te bewerken (want dat ding kwam zo haar huis niet binnen!). Het gevoel dat me dan overvalt, is die buikkriebeling die vele mensen kennen; wanneer we terugdenken aan onze ‘onbezorgde’ kindertijd of aan de manier waarop we toen boeken lazen (zonder onderbrekingen en vooral, zonder schuldgevoel). In een wanhopige poging om terug in dat gedachteloze holletje van vroeger te kruipen, haal ik elk jaar opnieuw oude kinderboeken uit de kast. Het duurt dan eventjes vooraleer ik bedenk dat die vertrouwde verhalen compleet nutteloos zijn – herinneringen kan je niet opnieuw maken – waarop ik even kordaat met mijn hoofd schud en mezelf tot de orde roep (hup, aan het werk).

Dit jaar (misschien mag ik eindelijk zeggen dat ik wat ouder en wijzer ben geworden) besloot ik die teleurstelling te vermijden en ging ik op zoek naar een alternatieve manier om dat nostalgische gevoel eventjes terug op te zoeken. Drinken en feesten leken me te vermoeiend, een dagje naar zee te vroeg in het zomerseizoen. En toen bedacht ik dat er naast de universiteitsbibliotheek ook nog een andere bib in de buurt is; eentje met kleurige boekenrekken, een hoop fictie en vrij van zuchtende, facebookglurende studenten. Een kleine fietstocht en wat verlorenlopen later maakte ik kennis met de jeugdafdeling van de stadsbibliotheek en was blij verrast door de welopgevoede kleuters die enthousiast boekjes aan het kiezen waren. Na wat ronddwalen doorheen de volgestickerde boekenrekken, nam ik Twee meisjes mee naar de (veel te lage) leestafels. Het was vooral de auteursnaam die me opviel: Siska Goeminne. Mijn moeder had die naam ooit laten vallen, wat best bijzonder is aangezien ze absoluut niets met boeken heeft. Siska Goeminne was een klasgenoot op de middelbare school, door mijn moeder herinnerd als een meisje met wilde haren en een grote liefde voor verhalen. Ik besloot eens gek te doen, als kinderloze en opdrachtvrije ex-literatuurstudent een kinderboek te lezen. En gek doen heeft me die dag heel gelukkig gemaakt.

 

Kijk.

 

Twee meisjes op een bank.

Ze wiebelen met hun benen.

Ze zijn hier en nu,

of was het toen en daar?

 

Hun hoofden buigen naar elkaar,

hun ogen raken zacht de ander aan,

hun lach groeit tot een zomerzon.

 

Twee meisjes, een prentenboek met tekeningen van Anne Westerduin, is het verhaal van Toke en Ot, twee vrouwen in de herfst van hun leven, die elkaar sinds hun kindertijd niet meer hebben gezien en herinneringen ophalen aan hun vriendschap als kleine meisjes. Het plot deed me denken aan Vriendinnen, de serie die in 2014 te zien was op Eén. Wat onmiddellijk opvalt, zijn de prachtig aaneengeregen zinnen: met weinig maar rake woorden worden levendige, kleurrijke beelden op je netvlies getoverd. En het is niet alleen de taal die prachtig is. Toke en Ot worden met zoveel diepgang beschreven; hoe verschillend ze zijn, hoe graag ze elkaar zien en hoe het voelt om heel jong of net heel oud te zijn. De twee meisjes leren zichzelf kennen, verwonderen zich over pasgeboren poesjes en genieten van elkaars lach. Ze denken ook na over het leven, en over de dood.

 

En Ot wist toen al: wat ik hier en nu denk, of toen en daar, het doet er niet toe. Want als ik dood en in de grond ben, zijn ook mijn gedachten weg. De knisperbeestjes nemen ze mee en alles is voor niets geweest.

 

Toke en Ot zijn echte vriendinnen, niet zomaar speelkameraadjes die elkaars verjaardagsfeestjes bezoeken of samen naar de muziekles gaan. Ze zijn oprecht geïnteresseerd in de gedachten en gevoelens van hun vriendin: hoe de ander naar de wereld kijkt, wat zij droomt en hoopt voor de toekomst, wat de haar gelukkig maakt, of net angstig.

 

Ot had haar net de tekening van een engel laten zien. Met een schuchtere blik vertelde ze erbij dat die soms op haar schouder zat. ‘Vind je dat gek, Toke?’, vroeg ze. ‘Vind je me gek?’ En in Ots ogen zag Toke hoe alleen ze was en hoe bang voor haar eigen bedenksels. Ze had haar gezicht naar dat van Ot gedraaid en haar armen om Ot gelegd. ‘Kijk naar me, Ot, kijk dan.’ Ot sloeg haar ogen op. ‘Ik vind je goed zoals je bent.’ Op Ots gezicht brak een lach door en Toke was bijna gesmolten.

 

Het is een huis van een cliché – dat goede kinderboeken eigenlijk ook volwassenenboeken zijn. En bij deze wil ik die open deur nog eens intrappen: op mijn goodreadsplankje is Twee meisjes hoge literatuur, pure herkenning, melodieuze poëzie en confronterende verwondering.

 

wordle 2
Twee meisjes (2006) – Siska Goeminne

Written by