Op een planeet ver van hier

The-Martian

Je kent wel Matt Damon, die acteur die ofwel een actieheld speelt, ofwel iemand die door andere actiehelden uit een benarde situatie moet geholpen worden. En raad eens, in een van zijn laatste films (toegegeven, de film is al enkele maanden uit) moet hij opnieuw uit een benarde situatie gered worden. Surprise! Maar raad nog eens, de film is gebaseerd op een gelijknamig boek van de Amerikaanse schrijver Andy Weir: The Martian. De titel doet misschien vermoeden dat het om een typisch sci-fi boek over marsmannetjes gaat (misschien met een vleugje Star Wars erin, aangezien dat ook weer helemaal in is), maar helaas – of net niet – is dit niet het geval. Het enige marsmannetje in dit verhaal is het hoofdpersonage, Mark Watney, een botanist slash ingenieur slash astronaut die, je raadt het al, gestrand is op Mars.

Hoewel het boek opent met een knaller van een zin – I’m pretty much fucked. – het verhaal komt toch wat traag op gang, zo traag dat ik na een veertigtal bladzijden op het punt stond om het boek aan de kant te leggen. Al is het nog zo interessant om te weten hoe iemand die gestrand is op Mars omgaat met zo’n situatie in die eerste paar dagen, na een tijdje begint het weg-en-weer geslinger tussen “Oké ik kan dit overleven” en “Oh help ik ga hier sterven” toch danig op de zenuwen te werken. Daarnaast staan dan nog de ellenlange berekeningen – en nee, nu zitten we niet meer in die eerste veertig bladzijden -, waarin Watney uitrekent hoeveel aardappelen hij moet telen om te overleven, of op hoeveel ampère zijn zelf uitgevonden technisch hoogstandje draait (het is goed mogelijk dat deze laatste zin op niets slaat, ik ben namelijk geen ingenieur/fysicus/…), delen waar je graag diagonaal zou over lezen zonder het gevoel te hebben dat je iets cruciaals mist. Aan de andere kant, en deze kant weegt uiteindelijk toch zwaarder door, maakt Weir zijn boek draaglijk voor de lezer door Watney te voorzien van een goede dosis humor en zelfspot. Het leestempo wordt uiteindelijk ook danig opgedreven eens Weir een hele rits andere personages introduceert: de bemanningsleden die Watney op Mars achterlieten, en de genieën op Aarde die hem proberen te redden. Niet alleen zorgt dit voor een soms broodnodige afwisseling in het verhaal, maar het geeft de lezer ook de kans om het drama vanuit een ander perspectief te zien.

De film pakt het net iets anders aan. Geen ellenlange monologen over aardappelen, geen abrupte stemmingswisselingen waar je bijna een whiplash van krijgt, maar eerder een goed geordende, chronologische, en zelfs iets luchtigere opvolging van de belangrijkste gebeurtenissen. De andere personages krijgen veel meer screentime in de film dan in het boek, en dat, gepaard met de vele humoristische uitspraken en verwijzingen naar andere boeken/films (zoals Project Elrond, wat extra grappig werd aangezien Sean Bean opnieuw van de partij was*), en de uitstekende acteerprestatie van Matt Damon maakt de film zeker ook een aanrader. Maar, als afsluiter: probeer alstublieft de traditionele volgorde eerst-boek-dan-film te behouden, anders is de kans zeer groot dat je het boek in volle frustratie door de lucht smijt.

 

* Dit is een verwijzing naar de film Lord of the Rings: Fellowship of the Ring (2001), waarin Sean Bean het personage Boromir speelde en een toch wel iconische uitspraak had (“One does not simply walk into Mordor.”)

 

Afbeelding: http://stoerboek.nl/wp-content/uploads/2015/01/The-Martian.jpg

Written by