Lang leve JK Rowling!

Harry Potter and the Cursed Child (thumb)

Eerst en vooral, het is een Harry Potterboek – ahum, excuseer, een toneelstuk over Harry Potter in boekvorm – met JK Rowling als auteur, waardoor ik dus automatisch een lovende recensie wil schrijven. Ten tweede, en nu even serieus, de recensie moet ook lovend zijn, want het toneelstuk is echt goed. Niet perfect, want er zijn een paar kleine dingen die me toch de kriebels bezorgen, maar toch echt goed.

Onder het motto ‘Eerst het slechte nieuws, dan het goede’, beginnen we misschien best met die kleine dingen aan te kaarten, zodat we ze tegen het eind van deze recensie weer snel vergeten zijn. Wat dit verhaal mist om de lezer dat echt Harry Pottergevoel te geven, is het gewone leven op Zweinstein/Hogwarts. Thee bij Hagrid, bijvoorbeeld, of de gesprekken in de Grote Zaal, de lessen, de gezellige avonden in de leerlingenkamer enzovoort. Ook al is het een toneelstuk en is het daarom moeilijker om veel extra – onnodige – scènes in te plannen, een paar van die het-leven-zoals-het-is-fragmenten zouden toch op hun plaats geweest zijn. Daarnaast zijn sommige personages ook een beetje out of character: ze zeggen dingen waarvan je 100% zeker bent dat ze dit nooit gezegd zouden hebben, of waarvan je maag draait omdat het gewoon niet past (sorry, maar ik zie Draco het Gouden Trio echt niet aanspreken met hun voornamen, en vice versa). Ze doen ook dingen waarvan je wenkbrauwen gaan fronsen. Harry Potter op een no-sugar diet? Of dat geheimpje van Voldemort dat ik niet wil spoilen? Komáán zeg! En Carlo Kannewasser/Cedric Diggory in die alternatieve tijdlijn? Nee, bedankt.

Over die alternatieve tijdlijnen gesproken – want ja, Albus en Scorpius, beste vrienden trouwens, draaien de tijd af en toe terug om iets op te lossen en veranderen daarmee bijna alles –, ook al zijn ze misschien wat ongeloofwaardig, ze tonen op een humoristische manier hoe het ook anders had kunnen zijn. Ik bedoel, Ron en Padma? Elke Potterhead die het vierde boek – Harry Potter en de Vuurbeker/Harry Potter and the Goblet of Fire – heeft gelezen weet dat dit nooit ofte nimmer gewerkt zou hebben. Maar oké, het is grappig, vooral omdat ze een zoon hebben die Panju heet. Panju! Deze grappige details houden het anders nogal donkere verhaal mooi in evenwicht. Ook andere oude bekenden passeren de revue: professor Anderling/McGonagall, professor Sneep/Snape, en een van de meest gehate personages ooit, professor Omber/Umbridge. En de nieuwe personages, wel, ze kunnen gerust doorgaan voor de Nieuwe Generatie, vooral dan Albus, de gekwelde ziel (a.k.a Harry), en Scorpius, de grappige, slimme sidekick (a.k.a Ron en Hermelien/Hermione). Het zou natuurlijk leuk geweest zijn als er nog meer new generation kids op het toneel verschenen (letterlijk en figuurlijk), maar al bij al valt er zeker niet te klagen.

Een laatste opmerking om de haters even op hun plaats te zetten lijkt me wel gepast: Het. Is. Een. Toneelstuk. Geen boek dus. Boeken en toneelstukken zijn niet hetzelfde, dus verwacht dat dan ook niet, anders blijf je inderdaad op je honger zitten en wil je het hele verhaal afbreken (Hoogverraad!). Natuurlijk is Harry Potter and the Cursed Child niet even gedetailleerd als de andere zeven boeken, en ja, ik vind dit ook jammer, maar dat wil daarom niet zeggen dat het verhaal op zich slechter is dan de andere boeken. Vergeet niet dat het bijna tien jaar geleden is dat we nog een nieuw Harry Potterverhaal gekregen hebben. We moeten dus dankbaar zijn. Lang leve Rowling!

 

Afbeelding: http://www.chicklit.nl/ckfinder/userfiles/images/Chicklit/artikelen/Reports/Harry%20Potter%20and%20the%20Cursed%20Child%20(thumb).jpg

Written by