Jana Dejonghe

JANA

Vraag me alsjeblieft niet wat mijn favoriete boek is. Hoewel ik in vele gevallen “Harry Potter” zal antwoorden, blijft het een op één of andere manier ietwat beledigende vraag waarvan het antwoord afhangt van je het been waarmee je uit bed bent gestapt, welke film je net gezien hebt, met wie je net over wat gepraat hebt. Dus het kan evengoed Craig Thompsons Habibi zijn, of The Great Gatsby, of Het parfum. Of whatever. Favorieten zijn zo beperkend, geef mij maar vanalles en nog wat.

Ja, ik lees al heel mijn leven. Maar dat doet er niet toe. Laten we ons niet teveel wentelen in nostalgische herinneringen, waarin elk boek op charmant tweedehandse wijze uit elkaar viel en sowieso uit een obscuur hoekje van de bib of een stoffige winkel kwam. Lezen doe je voor het nú, voor de manier waarop taal en beeld (graphic novels worden te vaak in een niche geduwd) gebruikt wordt, voor wat iemand ermee wil zeggen, voor het feit dat het je horizonten kan verleggen en er altijd wel iets nieuws te vinden is.

(En omdat ik zonder nog wat te lezen ’s avonds niet in slaap geraak.)

Written by