Meisje gaat Wilde – How to Build a Girl door Caitlin Moran

How to Build a Girl

Abbi uit de tv-serie Broad City heeft het gezicht van Oprah Winfrey getatoeëerd op haar onderrug. Het functioneert als haar beschermengel. Telkens ze in een moeilijke situatie zit – en als jonge vrouw in Brooklyn met een kutjob en geen vriendje gebeurt dat geregeld – keert ze zich om naar haar idool (niet letterlijk) en zegt zegt: “Wat zou Oprah doen?” Daarop keert de talkshowgoeroe’s goddelijkheid naar beneden en zorgt die ervoor dat Abby de kracht vindt om met haar hachelijke affaire om te gaan. Of het nu gaat om angstaanjagende carrièrebeslissingen of het vinden van een weeddealer.

Mocht ik ooit een inspirerende tramp stamp nemen, dan zou ik het gezicht van Dolly Wilde, het hoofdpersonage uit Caitlin Moran’s How to Build a Girl, laten vereeuwigen. Nu kan je mij misschien vertellen dat ik niet weet hoe zij er precies uitziet (jeweetwel, fictief personage en zo) maar ik heb genoeg van Caitlin Moran gelezen om te weten dat schrijfster en personage zowat dezelfde persoon zijn. In haar succesnummer How to be a Woman – deels biografie, deels feministisch traktaat – vertelt Moran namelijk honderduit over haar afkomst uit Wolverhampton, een oude industriestad waarin Thatcher & co lelijk hebben huisgehouden. How to Build a Girl vertelt het verhaal van Johanna, een mollig pubermeisje die begin de jaren ’90 opgroeit in een gezin die meer kinderen telt dan het financieel aankan en waar de opvoedingstaken vooral worden overgenomen door Top of the Pops, Stephen Fry en wat de lokale bibliotheek voor handen heeft. Caitlin Moran’s jeugd, enfin.

Opgroeien is vaak al lastig genoeg maar als je pa en tevens hoofd van de familie geregeld met zijn zatte kop biljartkeus in zijn broek uit het café meesmokkelt, je een afgedankte trainingsbeha van je mama moet dragen en niemand je hilarische Blackadder-referenties begrijpt, is het nog veel moeilijker. Als puntje bij paaltje komt is Johanna is helemaal niet goed in Johanna zijn en na een uitzonderlijk gênante verschijning op de lokale televisiezender besluit ze dan ook om zichzelf opnieuw uit te vinden. In comes Dolly Wilde. Johanna vernoemt zichzelf naar Oscar Wilde’s losbandige, lesbische nicht en is vastberaden om haar familie te redden als schrijver – zoals Jo uit Little Women maar dan zonder het vroeg sterven.

Bij het heropbouwen van een meisje komt er veel werk aan te pas. En eyeliner. En haarverf. En kuspartijen met puisterige jongens in donkere kroegen. Als Dolly Wilde begint Johanna haar carrière als muziekjournalist en ondanks het feit dat ze nog nooit een live band aan het werk heeft gezien lukt dit haar waanzinnig goed. Fake it ‘till yah make it is veel meer dan een catchy drag queen phrase voor Dolly, het is de leidraad in alles wat ze doet. Ze is vastbesloten om uit Wolverhampton te raken en haar pen is haar uitweg. Dolly Wilde wordt al snel de enfant terrible van de Londense indie scene, kraakt jonge bands af alsof het pistachenoten zijn en is de light of every party.

rsz_caitlinmoranquote

Dolly is dan ook vastbesloten haar maagdelijkheid kwijt te raken. Ervan uitgaand dat je enkel goed wordt in iets door het herhaaldelijke keren te oefenen (zoals behangen, of jongleren) gaat ze op pad als Lady Sex Adventurer. Misschien deel ik hier best niet meer over mijn seksleven dan je eigenlijk om gevraagd heb, maar ga er maar vanuit dat ik ook wel eens gedacht heb van: fuck yeah, ik ben Bond. Lady Sex Bond.  En ik heb ook wel al eens het gevoel gehad dat ik mezelf moest heruitvinden (alhoewel niet in de drastische mate waarin een nieuwe naam aan te pas komt). Daarom is How to Build a Girl ook zo’n verdomd goed boek, het is waanzinnig herkenbaar. Het is een coming-of-age story over een meisje die wild rondom zich heen schopt zoals die zelden in literatuur voorkomt. Een verhaal die er eigenlijk had moeten zijn toen ik zestien was en wat verloren in het leven stond. Oh who am I kidding, ik ben 23 en ik sta nog altijd verloren in het leven. Daarom stel ik mij ook geregeld de vraag, “Wat zou Dolly Wilde doen?” in situaties waar ik wat extra moed kan gebruiken, zoals bij morele dilemma’s, enge sollicitatiegesprekken, of slechte kussers. Waarna ik extra lippenstift op doe, mijn humor op extra-scherp-modus draai en naar binnen wandel alsof ik Londens meest notoire wild child ben.

How to Build a Girl laat u vaker lachen dan de beste kattencompilaties die YouTube u kan verschaffen, schiet de ene rake observatie na de andere over het leven van een arm pubermeisje met een brein in een wereld die niet helemaal gemaakt is voor arme pubermeisjes met een brein en – vooral en vooraleerst – geeft u een ongelofelijke goesting om in Doc Martens en gescheurde nylons te dansen op The Smashing Pumpkins alsof het 1995 is.

Written by