Een moderne “één voor allen, allen voor één”

Vandiesel logo-001

Elke Vandieselthriller – Het Geheim van Stolzenfels, De Fiandre Broederschap en De Bonsai-Collectie – volgt ongeveer dezelfde formule: eerst een hoofdstukje geschiedenis, daarna enkele scènes waarin de leden van de Vandiesel Company deelnemen aan het normale leven (eten, drinken, flierefluiten… the usual), gevolgd door een probleem gelinkt aan dat eerste geschiedenishoofdstukje waardoor de Vandiesel Company opgeroepen wordt om het probleem – dat zich voornamelijk op internationaal niveau bevindt – op te lossen. Eentonig, denkt u? Think again.

De auteur, Dirk Vanderlinden, slaagt er zeker en vast in om voldoende variatie te brengen in zijn misdaadformule. De algemene thema’s variëren van machtshonger en bedrijfsmisdaad op grote schaal in Het Geheim van Stolzenfels, seksueel misbruik en hypocrisie in de Kerk in De Fiandre Broederschap (touchy subject zeg!), en moordende concurrentie (letterlijk!) in de modewereld in De Bonsai-Collectie. Wat opvalt in de boeken is dat Vanderlinden zeker voldoende research doet om deze uiteenlopende onderwerpen zo realistisch mogelijk te kunnen weergeven, alhoewel het ook moet gezegd worden dat het gerust wat minder complex mag. De nanosheets in De Bonsai-Collectie mogen dan wel aan de basis van het hele verhaal liggen, het lijkt zeer vergezocht en de bijtende jaloezie tussen de modeontwerpers kon reden genoeg zijn om de plot in gang te trekken.

Een andere manier waarop Vanderlinden variatie brengt in zijn misdaadromans is door middel van zijn personages. De Vandiesel Company bestaat uit acht vaste leden, en terwijl het hele team wel voorkomt in elk boek, legt Vanderlinden in elk boek de focus op andere leden. In Het Geheim van Stolzenfels zijn vooral William, Walker en Annette aanwezig, terwijl Mae en Willy dan vooral op de voorgrond komen in De Fiandre Broederschap, en Billy, Julie, Sam, en Caroline de sterspelers zijn in De Bonsai-Collectie. Die afwisseling in hoofdpersonages is zeker een pluspunt voor de boeken, want niet elk personage is voor elke lezer even aantrekkelijk (persoonlijke opinie: Walker en Annette kunnen perfect vergeleken worden met stel hersenloze konijnen die een overdosis Viagra genomen hebben). De antagonisten (oftewel de ‘bad guys’) zijn ook altijd zeer goed – om niet te zeggen beter – uitgewerkt dan de leden van de Vandiesel Company. Vooral in het eerste boek, Het Geheim van Stolzenfels, valt het op dat de good guys eerder vlakke personages zijn in vergelijking met de bad guys. Ook in De Bonsai-Collectie heeft de lezer het gevoel dat hij Lio en Mario (de zogenaamde slechterikken) beter kent dan de Vandiesel Company.

Terwijl de uitwerking van de hoofdpersonages soms dus nog wat beter kan, is er zeker wel al een verbetering op te merken op vlak van taal. Enerzijds schrijft Vanderlinden heel droog, maar dit past wel bij het genre van de misdaadroman, maar anderzijds is er soms een overmatig gebruik van details. Of de wagen waarmee William van België naar Frankrijk rijdt nu een “Mercedes Viano X-Clusive met een V6 CDI-motor van 204 pk” of een Audi A3 is, maakt mij niet uit, net zoals de specifieke autostrade of de afslag die hij neemt. Hetzelfde geldt voor de verschillende types helikopters waarvan de Vandiesel Company lustig gebruikt maakt. Een helikopter is een helikopter, niet? Deze extreme vorm van beschrijven zwakt wel af na het eerste boek, en in De Bonsai-Collectie doet Vanderlinden dit slechts sporadisch, wat het verhaal alleen maar ten goede komt.

Met zijn Vandieselthrillers heeft Vanderlinden zeker een goede formule te pakken, en de brede variatie op vlak van plot en personages is een pluspunt. De verbetering die opgemerkt kan worden in de schrijfstijl en de uitwerking van de personages kan alleen maar rekenen op applaus, en de hoop dat deze trend zich voortzet in De Chirusa Hyperlink en de vele Vandieselthrillers die ongetwijfeld zullen volgen.

 

Afbeelding: http://www.thevandieselcompany.com/nl/pages/facebook/

Written by